Doos vol herinneringen, oud geworden Rozegeur, maneschijn, stukjes afgestorven In dat hoofd staan volle tonnen opgeslagen Ergernissen, ontgoocheling en veel vrolijke dagen Eerlijkheid en vertrouwen zijn altijd gebleven Nieuwe thuis, met andere mensen, een prettig leven Trots zijn met opgeheven…
Te weinig tijd, de wereld raast door Waanzinnig snel, op het verkeerde spoor Een eivol perron, ongeduldige mensen Eenzame en onuitgegeven wensen Elkéén op stap, een volgeladen zak Nooit rust, nooit eens op het gemak Tussen de bomen het bos…
Wassend water praat tegen het land Energiek tussen de golven, zachtjes gestrand Ritmisch, volgens de regels van eb en vloed Exploderen in uitgeholde rotsen, vol overmoed Lang uitgestrekt, de wereldbol helemaal rond Dwars door alle landen, diep onder de grond…
Mijn allerbeste sok, Kan je toch nog eens goed nadenken waar jouw broer naartoe liep sinds dat laatste avontuur in de Wervelwind? Je vertelde nog dat jullie op de wildwaterbaan zaten, een zeepbellengevecht doorstonden en ontelbare keren over kop gingen…
Een waaier van kleuren hoog in de lucht Een eenheid ver weg en toch op een zucht Neutraal aan de hemel, regen en zonneschijn Een verbroedering stoom, een vredesgordijn Netjes rond geschilderd, hoog boven de wolken Tijdsgebonden genieten, in kleuren…
Toen jouw silhouet in mijn gedachten verscheen Wilde ik je aanraken, je strelen voor je beeld verdween In mijn gedachten begon ik je zachtjes uit te kleden Nauwelijks geduld, de handen binnengegleden Terwijl we elkaar aankeken, ondeugend veel plezier In…
Niemand weet precies waarom we zijn aangespoeld Evolutie gevuld met water tot er strand werd gevoeld Getijden komen in ’t westen kwetsbaar leven bemesten Elders wonen mensen die zich voeden met wat resten Naakt, zonder bagage, geboren op dat luxe-strand…
Als de zon haar stralen door ’t bladerdak stuurt Charmante strepen door de lucht afvuurt Heerlijk hoopvol, die bomen houden ons in leven Toekomst lacht, zolang hij zuurstof kan geven Torenhoge helden met wortels diep onder de grond In aarde…
Zoveel tranen vloeien naar beneden Eensklaps ontsprongen, moe gestreden Vochtig, door enorme zwaartekracht gezakt Enkele momenten, veel te stevig ingepakt Nu de zon zich met verdampen bemoeit Trekt hemel open, zelfzekerheid groeit Intieme plekken krijgen warmte toegediend Ego herademt, wordt…
Zee vol lijken, ellendige taferelen Eindeloos, strenge grenzen voor velen Samen op weg, naar hoop aan de horizon Tranen hardvochtiger dan ’t stevigste beton Immense vlucht, altijd een angstige morgen Emigratie met onoverwinnelijke zorgen Nergens nog land te zien, leven…
